بدون گذاشتن گوشی در اتاق دیگر، جلوی خراب شدن خوابم را گرفتم !

من هیچ وقت قانع نشدم که روش «قطع کامل» بهترین راه برای کاهش وابستگی ما به گوشی‌ و جلوگیری از خراب شدن خواب است. البته حذف تمام اپلیکیشن‌های شبکه‌های اجتماعی، استفاده از گوشی فقط وقتی لازم است و تغییر به لانچر مینیمالیست می‌تواند سلامت روان و عادات ما را بهبود ببخشد، اما من این روش‌ها را بیش از حد مختل‌کننده می‌بینم.من ترجیح می‌دهم به همان میزان از گوشی استفاده کنم، اما به شیوه‌ای سالم‌تر. به همین دلیل گوشی خودم را طوری سازماندهی کردم که خواندن و فعالیت‌های خلاقانه را تشویق کند، نه «اسکرول بی هدف»، و به همین دلیل گوشی را هنگام خواب در اتاق دیگر نمی‌گذارم.

همه ما آن تجربه را داشتیم: اسکرول بی هدف تا ساعت ۳ صبح، تماشای یوتیوب در اتاق تاریک، یا بازی کردن موبایل زیر پتو.خبر جدیدی نیست که گوشی‌های هوشمند خواب ما را مختل می‌کنند، اما احتمالاً شما هم بین گوشی و تخت‌خواب خود نوعی تعادل ناپایدار ساخته‌اید.راه‌حل‌ها بستگی به نیاز شما دارند، اما من تعادلی پیدا کرده‌ام که اجازه می‌دهد شب‌ها گوشی‌ام را استفاده کنم بدون اینکه احساس گناه کنم.روش‌هایی که من استفاده کردم:

نوتیفیکیشن‌ها را شب‌ها به‌صورت خودکار بی‌صدا کنید و صبح دستی فعال کنید.

قبل از خواب حواستان را پرت نکنید. من اغلب شب‌ها با خواندن روی گوشی آرام می‌شوم. وقتی به‌درستی تنظیم شود (بعداً بیشتر توضیح می‌دهم)، هیچ اختلالی در الگوی خواب ایجاد نمی‌کند. اگر یکی از اپلیکیشن‌های کتاب‌خوان را باز کنم، احتمالاً نیم ساعت بعد به خواب می‌روم.با این حال، یک نوتیفیکیشن این روال را خراب می‌کند و ذهن آرامی که در حال خواندن بودم را مختل می‌کند. اولش ایده بی‌صدا کردن نوتیفیکیشن‌ها را دوست نداشتم، پس با تنظیمات مختلف آزمایش کردم. نوتیفیکیشن‌های اپ‌های غیرضروری و بازی‌ها را بی‌صدا کردم و از ویژگی Notification organizer روی پیکسل برای گروه‌بندی و بی‌صدا کردن نوتیفیکیشن‌های کم‌اولویت استفاده کردم. اما هیچ‌کدام از این روش‌ها مشکل را حل نکرد. در نهایت مجبور شدم تمام نوتیفیکیشن‌ها را بی‌صدا کنم. Bedtime mode روی گوشی پیکسل، نوتیفیکیشن‌ها را به‌صورت پیش‌فرض بی‌صدا می‌کند. بعضی اپ‌ها مثل ساعت برای آلارم‌ها فعال می‌مانند، اما بیشتر اپ‌ها بی‌صدا می‌شوند. به‌طرز عجیبی، بعضی نوتیفیکیشن‌ها مثل هشدار Google Play Services برای وای‌فای محلی فعال بودند، اما به راحتی توانستم آن‌ها را خاموش کنم. روش دقیق این ویژگی به دستگاه شما بستگی دارد، اما همیشه آن را طوری تنظیم کنید که در زمان مشخصی به‌طور خودکار فعال شود. اگر دیر به تخت رفتید یا زودتر می‌خوابید، می‌توانید دستی آن را تنظیم کنید.فعال کردن Bedtime mode شروع خوبی است، اما مشکل را به‌طور کامل حل نکرد. یکی از بدترین عادات گوشی من این بود که وقتی بیدار می‌شدم، گوشی را برمی‌داشتم و نوتیفیکیشن‌ها را چک می‌کردم. Bedtime mode به‌طور پیش‌فرض با خاموش شدن آلارم پایان می‌یابد، اما این باعث می‌شد که با باز کردن گوشی، با سیلی از نوتیفیکیشن‌ها مواجه شوم. بنابراین Bedtime mode را طوری تنظیم کردم که دستی آن را خاموش کنم. می‌خواهم روشن کنم که مدیریت نوتیفیکیشن‌ها بیشترین تأثیر مثبت را روی خواب من داشت. اگر هیچ کار دیگری نکنید، Bedtime mode را فعال کنید و از فعال شدن مجدد نوتیفیکیشن‌ها بعد از آلارم جلوگیری کنید.

ساخت یک مجموعه از اپلیکیشن‌های مناسب خواب

اپ‌های زیادی هستند که چشم را اذیت نمی‌کنند. همان‌طور که قبلاً گفتم، من شب‌ها روی گوشی می‌خوانم.بیشتر اپ‌های کتاب‌خوان دارای فیلتر نور آبی، حالت تاریک و ویژگی‌های مناسب شب هستند. این‌ها بهترین روش برای آرام شدن قبل از خواب هستند، اما اگر خواندن علاقه شما نیست، می‌توانید از اپ‌های دیگر استفاده کنید. اپ‌ها و بازی‌هایی پیدا کنید که برای کار کردن به رنگ وابسته نباشند. من طرفدار اپ NYT Games هستم و گاهی قبل از خواب یک پازل حل می‌کنم. اپ‌های کتاب صوتی هم مفیدند، چون می‌توانند خودکار متوقف شوند. در غیر این صورت، ممکن است چند ایده خلاقانه در اپ یادداشت بنویسم یا کمی با اپ پیکسل‌آرت بازی کنم.بازی‌های آرامش‌بخش ممکن است بهترین روش برای آرام شدن به نظر برسند، اما اغلب نور آبی بیشتری تولید می‌کنند و خواب را مختل می‌کنند.

به همین دلیل بازی‌های رنگی را بخشی از روال شبانه‌ام نمی‌کنم. صرف‌نظر از اپ‌هایی که انتخاب می‌کنید، آن‌ها را روی صفحه اصلی قرار دهید و دیگران را به کشوی اپ یا صفحه دیگر منتقل کنید. من متوجه شدم که به‌طور خودکار روی اپ‌های شبکه اجتماعی کلیک می‌کنم، اما با انتقال آن‌ها به صفحه دیگر، استفاده شبانه‌ام از آن‌ها به شدت کاهش یافت.

استفاده درست از گوشی در شب، گامی مهم برای ترک عادت است.

وقتی گوشی را از دسترس خود دور یا در اتاق دیگر می‌گذاشتم، نمی‌توانستم بخوابم و مدام فکر می‌کردم چیزی را از دست می‌دهم. این رفتار را غیرمنطقی شناختم و از روش‌های بالا برای کاهش وابستگی استفاده کردم.

بعد از چند ماه که فقط قبل از خواب می‌خواندم یا بازی سبک می‌کردم، دیگر وقتی گوشی را به تخت نمی‌آورم احساس اضطراب نمی‌کنم. پس اگر برای کاهش زمان صفحه نمایش شبانه مشکل دارید، با قدم‌های کوچک مثل من شروع کنید. راه‌های زیادی برای بیشتر خواندن روی گوشی وجود دارد و حتی کار ساده‌ای مثل انتقال اپ‌های شبکه اجتماعی به صفحه دیگر می‌تواند کمک کند.

منبع : https://www.androidpolice.com